این روزها همه جا بحث انتخابات است.توی تاکسی ،توی خیابان،حتی از کنار رهگذران که می گذری.

خوشحالم به خاطر اینکه جو سرد و یخ زده و خطرناک چهار سال پیش را نمی بینم و یا کمتر می بینم.امیدوارم آن جماعتی که هنوز معتقد به اعتراض مدنی خاموش هستند ،بدانند که مسئله مهم تر از آن است که به نظر می آید.

به میر حسین موسوی رای می دهم چون:

-به کیان خانواده و حضور زن در اجتماع معتقد است.به دلیل اینکه نقش زنان را در اجتماع محدود به نقش خواهری و نقش مادری نمی داند.معتقد به برابری است.زنان سرزمین من حق دارند که دیده شوند،نه در نقش های کلیشه ای سنتی و نه همیشه در کنج خانه.چرا همیشه پشت یک مرد موفق یک زن موفق است و نه در کنار او؟

-به کرامت انسانی معتقد است.در جواب دوست عزیزی که گفت:کرامت انسان به چه دردمان
 می خورد می گویم که همه چیز در همین کرامت نهفته است که  بدا به آن روزی که انسان،محترم شمرده نشود...

-به حکومت قانون معتقد است.و این همان حلقه ی گم شده است.رییس جمهور،اول از همه مجری قانون است.و با قانون گریزی چه بلاها که بر سر مملکت نمی آید!